چاپ :

هدف از اجرای این پژوهش تعیین اثر بخشی رویکرد درمانی ذهن آگاهی بر خوش بینی تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر ایذه بود. در این پژوهش از روش آزمایشی و طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل استفاده شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول شهر ایذه در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. تعداد ۳۰ دانش آموز به صورت در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند و سپس به طور تصادفی و به دو گروه آزمایش و کنترل هر کدام ۱۵ نفر تقسیم شدند. هر دو گروه در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون به پرسشنامه خوش بینی تحصیلی تسانن – موران و همکاران (۲۰۱۳) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی جینک و مورگان (۱۹۹۹) پاسخ دادند. پس از انتخاب نمونه، برای گروه آزمایش آموزش مثبت نگری به مدت ۸ جلسه ۶۰ دقیقه ای به صورت هفتگی اجرا شد و گروه کنترل در این مدت مداخله ای دریافت نکردند. دادهها با استفاده از روشهای آمار توصیفی نظیر فراوانی درصد، میانگین و انحراف استاندارد و از روشهای آمار استنباطی نظیر تحلیل کواریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج این پژوهش نشان داد که در مرحله پس آزمون بین میانگین نمره خوش بینی تحصیلی در افراد دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد (P=۰.۰۰۱) و همچنین نمره خودکارآمدی تحصیلی و ابعاد آن در افراد دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد (P=۰.۰۰۱). به طور کلی یافته های این پژوهش حاکی از آن است که رویکرد درمانی ذهن آگاهی می تواند به عنوان یک روش موثر در ارتقای خوشبینی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه اول مورد استفاده قرار گیرد. آموزش مثبت نگری و تقویت ذهن آگاهی در دانش آموزان میتواند منجر به افزایش انگیزه بهبود عملکرد تحصیلی و در نهایت، موفقیت بیشتر آنان در زمینه های مختلف شود.